Een verhuis naar een nieuwe campus brengt meestal heel wat vragen met zich mee. Nieuwe gebouwen, andere regels, nieuwe leerlingen of een andere schoolsfeer kunnen voor onzekerheid zorgen. Zeker voor jongeren voelt zo’n verandering soms groter aan dan volwassenen denken.
Als leerkracht in het BuSO OV1 type 2 hoeft niemand je uit te leggen hoe belangrijk structuur, nabijheid en visualisatie zijn. Wanneer de thuisbasis van een leerling wankelt door een kankerdiagnose, veranderen deze pedagogische uitgangspunten niet: ze worden wel extra belangrijk als emotionele reddingsboei.
In mijn klas zit een leerling met ASS. Hij maakt vaak geluiden, roept door de klas, heeft moeite met samenwerken en sluit sociaal minder aan bij leeftijdsgenoten. Zijn klasgenoten geven steeds vaker aan dat ze niet naast hem willen zitten, met hem willen werken of spelen. Ik maak me zorgen over zijn welbevinden, maar begrijp ook hun frustraties. Hoe kan ik hier als leerkracht mee omgaan?
Het is een vraag die steeds vaker terugkomt. Maar wat bedoelen leerlingen daar precies mee? Vaak gaat het niet alleen over stilte. Sommige leerlingen verlangen naar minder prikkels, anderen naar meer voorspelbaarheid, meer autonomie of meer ruimte om even op adem te komen.
Het is een herkenbare uitdaging voor veel schoolteams. De speeltijd is een belangrijk onderdeel van de schooldag: kinderen ontspannen, bewegen, ontmoeten elkaar en oefenen sociale vaardigheden. Tegelijkertijd ontstaan er soms conflicten, voelen sommige leerlingen zich verloren in het vrije spel en vraagt niet elke leerling dezelfde mate van begeleiding.
