Veel scholen herkennen hetzelfde gevoel tijdens de speeltijden, er gebeurt ontzettend veel tegelijk. Conflicten, leerlingen die extra aandacht vragen, kleine ongevallen, sociale spanningen ... en tegelijk is het aantal toezichthouders beperkt. Het gevoel dat je overal tegelijk moet zijn, leeft in heel wat schoolteams.
Wanneer een leerling voortdurend heen en weer wordt gestuurd tussen ouders, familie of voorzieningen, dan raakt dat niet alleen zijn thuissituatie, maar ook zijn vertrouwen in volwassenen, stabiliteit en toekomst. Veel leerkrachten voelen zich machteloos: je wil helpen, maar tegelijk bots je op grenzen van tijd, energie en expertise.
Ik geef les in Buso OV4, eerste en tweede graad. Vaak zit hun hoofdje helemaal vol en uit zich dat in verbale en soms fysieke agressie. We leren hen een time-out vragen om even tot rust te komen. Hoe kan ik leerlingen leren aangeven dat ze het moeilijk hebben alvorens het te laat is?
Automutilatie of zelfbeschadiging is het zichzelf opzettelijk verwonden. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, waarbij snijden de meest gekende vorm is. Hoewel zelfverwonding soms samenhangt met de wens om niet meer te leven, heeft het in de meeste gevallen een andere functie: het helpt jongeren om hun spanning te ontladen, moeilijke emoties te verwerken of gevoelens van onzekerheid te uiten. Soms speelt ook de nood aan verbinding of erkenning een rol.
Als leerlingen aangeven dat ze zich vervelen, betekent dat niet noodzakelijk dat de les slecht of saai is. Vaak hebben deze leerlingen nood aan duidelijke instructie, cognitieve uitdaging en/of een andere werkvorm. Wat kan je doen?
