Wanneer een leerling voortdurend heen en weer wordt gestuurd tussen ouders, familie of voorzieningen, dan raakt dat niet alleen zijn thuissituatie, maar ook zijn vertrouwen in volwassenen, stabiliteit en toekomst. Veel leerkrachten voelen zich machteloos: je wil helpen, maar tegelijk bots je op grenzen van tijd, energie en expertise.
Automutilatie of zelfbeschadiging is het zichzelf opzettelijk verwonden. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, waarbij snijden de meest gekende vorm is. Hoewel zelfverwonding soms samenhangt met de wens om niet meer te leven, heeft het in de meeste gevallen een andere functie: het helpt jongeren om hun spanning te ontladen, moeilijke emoties te verwerken of gevoelens van onzekerheid te uiten. Soms speelt ook de nood aan verbinding of erkenning een rol.
In mijn klas zit een leerling met ASS. Hij maakt vaak geluiden, roept door de klas, heeft moeite met samenwerken en sluit sociaal minder aan bij leeftijdsgenoten. Zijn klasgenoten geven steeds vaker aan dat ze niet naast hem willen zitten, met hem willen werken of spelen. Ik maak me zorgen over zijn welbevinden, maar begrijp ook hun frustraties. Hoe kan ik hier als leerkracht mee omgaan?
Als leerlingen aangeven dat ze zich vervelen, betekent dat niet noodzakelijk dat de les slecht of saai is. Vaak hebben deze leerlingen nood aan duidelijke instructie, cognitieve uitdaging en/of een andere werkvorm. Wat kan je doen?
